We zijn, via diverse omwegen aangekomen op het vliegveld van Guiyang waar we over bijna 3 uur een
vlucht hebben naar Guilin. Maar eerst verder waar Nic de vorige keer gebleven is: Lijiang.
Lijiang heeft een oud centrum dat gebouwd is in de stijl van de lokale Naxi bevolking. Kleine
straatjes, redelijk wat groen en een heel aantal kleine beekjes die overal tussen- en onderdoor
krioelen maken het een erg aangename plek om rond te lopen. Helaas is het erg toeristisch, maar
omdat het geen hoogseizoen is, viel de drukte het grootste gedewlte van de dag wel mee. Naast door
het dorp te hebben gedwaald, hebben we de eerste dag de heuvel beklommen die de oude stad scheidt
van de nieuwe. Bovenop had je goed uitzicht op het doolhof dat het oude centrum is. De tweede dag
hebben we dorgebracht in een park aan de andere kant van het centrum.
Die avond zijn we van Lijiang via Kumning naar Guiyang gevlogen. Na daar overnacht te hebben,
gingen we op pad naar het daadwerkelijke doel in die regio: Kaili. In onze Lonely Planet reisgids
stond duidelijk aangegeven van welk van de 5 busstations de bus naar Kaili zou vertreken en de
taxi bracht ons probleemloos naar die locatie. Daar aangekomen was er echter alleen een grote
bouwput waar het busstation hoorde te staan.
Na wat vertwijfeld om ons heen gekeken te hebben, probeerden een paar Chinezen er achter te komen
wat het probleem was. We konden duidelijk maken waar we naartoe wilden en na uitgebreid intern
overleg, liep een vrouw met ons mee naar een bushalte iets verderop. Daar probeerde ze ons van
alles duidelijk te maken met een combinatie van praten, gebaren en wijzen naar tekst op de
bushalte. Uiteindelijk besloten we dat ze bedoelde dat we daar de bus moesten nemen naar de
eindhalte en dat de bus 2 yuan zou kosten.
Dus wij stappen in de bus en proberen zo goed mogelijk de weg te volgen met het kleine kaartje in
de Lonely Planet. We lijken in de richting van het hoofd busstation te gaan tot de bus opeens
afslaat en de binnenstad uit rijdt. En hij rijdt steeds verder weg van het gebied dat op ons
kaartje staat en steeds verdee weg van onze uiteindelijke bestemming: Kaili.
Zodra de bus bij de laatste halte kwam, werd alles duidelijk; we waren bij een heel groot, nieuw
busstation aan de rand van de stad in plaats van er binnenin. De bus die we zochten was toen snel
gevonden en we waren op weg.
Kaili is een klein gehucht naar Chinese standaarden (150000 inwoners). Hoewel het een heel aardig
plaatsje is om in rond te lopen vergeleken met al die miljoenensteden (op Lijiang na hadden we tot
dan toe nog niet overnacht in een stad met minder dan 5.000.000 inwoners), is er ongeveer nul aan
toeristen-infrastructuur: geen typische op buitenlanders gerichtte hostels en ook niet echt
normale restaurants. De enige reden om Kaili te bezoeken is als uitvalsbasis voor een bezoek aan
een van de vele dorpjes van de Miao (uitspraak: denk aan kat) bevolking. Gelukkig was er een klein
kantoortje van de lokale toeristen-held, die tours langs de dorpjes organiseert en ons en hotel
kon aanraden dat in een dusdanig krakkemikkig steegje zat dat we hetbzelf nooit gevonden zouden
hebben. Het hotel was overigens best goed voor deprijs., zo'n 11euro per nacht.
Die avond hebben we bij gebrek aan echte restaurants maar gegeten bij een van de vele
semi-dubieuze gat-in-de-muur eettentjes, waar we een bak noodles in een vrij pittige saus
voorgeschoteld kregen. Hoewel het prima smaakte, was het erg eenzijdig en was het met stokjes eten
van noodles voor ons dusdanig monnikenwerk dat we besloten hebben om noodles maar van het menu te
halen voorlopig.
De volgende dag zijn we langs drie Miao dorpjes gereden, door een cjauffeur die geen woord Engels
sprak, maar door de organisator goed was geinstriueerd, waardoor alles soepel verliep. Van de drie
dorpjes was er een met oude gebouwen, maar erg toeristisch; de tweede was erg verstedelijkt, maar
de nieuwe gebouwen hadden nog wel elementen van de oude bouwstijl; het derde dorpje was niet
toeristisch en bestond nog uit de oude houten gebouwen. Tel daar bij op dat de dorpjes en de
rijstvelden er omheen in een mooi bergachtig gebied lagen en het plaatje is compleet.
De vraag "wat eten we vanavond" was deze keer snel beantwoord. De dah ervoor hadden we bij een
vergelijkbaar eettentje als de noodle- plek wat dumplings gehaald en Nic was daar dusdanig fan van
dat er geen andere opties mogeljjk waren voor haar. Dus we hebben daar ieder 10 gestoomde
dumplings gehad en hebben als toetje nog maar wat gebakken dumplings meegenomen.
Vandaag zijn we van Kaili terug gegaan naar Guiyang waar we geprobeerd hebben een trein te vinden
naar Guilin. Helaas was er geen directe trein en was de trein die we met overstap zouden kunnen
nemen dusdanig vol dat er alleen nog sta-plaatsen waren. En voor een nachttrein die vele uren over
zijn tranect doet leek ons dat toch niet een geweldig plan. Een andere optie, de nachtbus, leek
ook niet erg geschikt: we hebben gezien hoe die stoelen daar inzitten en neergeklapt worden bij
het slapen en we waren niet zeker hoe Nederlander-proof die plekken waren.
En daarom zitten we nu op het vliegveld. Gelukkig is het gebied waar we nu heengaan beter
voorbereid op toeristen: meer faciliteiten en meer mensen die Engels praten.
Groetjes,
G&N
No comments:
Post a Comment