We zijn veilig, maar erg moe (het is nu 04:10 China-tijd) aangekomen op Schiphol.
Wednesday, April 13, 2011
Hong Kong
Hoi allemaal,
Hierbij het verhaal van de laatste dagen van onze vakantie. Nadat we onze tassen naar het nieuwe hostel hadden gebracht, was het tijd om de stad te verkennen. Hong Kong bestaat uit twee gedeeltes, het dichtbevolkte gebied in ieder geval, Hong Kong Island is het drukste en dichtst bebouwde. Direct ten noorden daarvan, aan de overkant van een smal stukje water ligt het schiereiland Kowloon, dat (iets) minder verwesterd is.
Onze beide slaapplaatsen waren op Hong Kong Island en daar zijn we als eerst naar de zogenaamde Peak Tram gegaan. Een tramdienst die al 125 jaar mensen van en naar Victoria Peak brengt, het hoogste punt op het eiland. Bovenop heb je goed uitzicht op alle hoogbouw op HKI en op Kowloon aan de overkant. Het weer was erg goed (alleen een beetje warm) en we hebben ook een aardige tijd boven doorgebracht (inclusief lunch in een restaurant met wellicht het beste uitzicht van het gebied).
Nadat we de tram naar beneden genomen haddn, zijn we met de Star Ferry (een veerdienst tussen HKI en Kowloon die even iconisch is als de Peak Tram) naar Kowloon gevaren. Daar hebben we door de belangrijkste straten rondgelopen waar we ongeveer iedere 30 seconden werden aangesproken door een local die ons of een pak of een nep-Rolex wou aansmeren.
Inmiddels werd het al donker en omdat we het uitzicht vanaf Victoria Peak overdag erg goed konden waarderen, zijn we langs het hostel gegaan om het statief op te halen (de eerste keer dat dat ding de grote rugzak uitkwam) waarna we wederom de Peak Tram naar boven hebben genomen om zowel oog als camera-sensor de gelegenheid te geven van de lichtshow van Hong Kong by night te genieten. Helaas waren wij niet de enigen met dit idee; het was nog drukker dan 's ochtends. Ook bij de tram terug naar beneden was het erg druk, dus we besloten maar een tijdje te hangen in een van de sofa's van een lokale Starbucks-kloon bovenop de top.
De volgende dag begonnen we met een boottocht naar het eiland Lamma. Dit eilandje ligt direct ten zuiden van HKI, maar is toch nog erg vredig. Op een enkel karretje dat doet denken aan een quad met laadbak na was er geen gemotoriseerd verkeer, enkel fietsers en voetgangers. Hier hebben we een wandeltocht gemaakt over de berg (heuvel zou Nic zeggen) middenop het eiland naar een ander plaatsje waarvandaan we de boot terug hebben genomen (die overigens 5 minuten na onze aankomst vertrok, met de volgende boot pas 2 uur later).
Die middag hebben wij dankbaar gebruikgemaakt van het feit dat we een double-entry visum hadden voor China (Hong Kong telt voor alle praktische doeleinden als een compleet ander land dan China). We hebben de trein genomen naar Shenzen, wat tot 1980 nog een plaats van niets was, maar werd uitgeroepen tot Special Economic Zone door de Chinese regering. Wat dat precies inhoudt weet ik niet (ik gok op belastingvoordelen voor bedrijven), maar het effect was dat Shenzen met zijn 14 miljoen inwoners nu de rijkste stad van China is en het een shoppingparadijs voor de inwoners van Hong Kong is.
We hadden al heel wat winkeltjes met typische Chinese dingen gezien, maar een kenmerkend product ontbrak nog: Goedkope "Made in China" electronica. Dus we zijn op aanraden van de Lonely Planet meteen op pad gegaan naar iets dat wellicht het best te beschrijven valt als een gebouw met 4 verdiepingen, elk groter dan een hal in de Jaarbeurs met een vulling die er uit zag als de HCC dagen zoals die vroeger waren (alleen dan alles twee keer zo dicht op elkaar gepakt).
Talloze kraampjes met allerlei computer gerelateerde dingen. Op de onderste verdieping waren het vooral basisonderdelen waar je alleen iets aan had als je je eigen apparatuur maakt (denk aan geheugenchips en printplaten). Naarmate we hogerop gingen werden de handelswaren steeds directer bruikbaar: van koelers, kabels en ieder mogelijk onderdeel van een laptopbehuizing tot de bovenste verdieping met een 2 meter hoge stapel printers, monitoren en laptops. Omdat we natuurlijk niet met lege handen weg konden gaan, hebben we besloten ons assortiment aan mobiele electronica uit te breiden met een tablet.
En daarop typ ik nu dit bericht, in het vliegtuig van Hong Kong naar Moskou, waar ik hoop dat we weer op een plek terechtkomen waar ze gratis wireless hebben zodat ik dit bericht kan versturen.
Groetjes,
G&N
Hierbij het verhaal van de laatste dagen van onze vakantie. Nadat we onze tassen naar het nieuwe hostel hadden gebracht, was het tijd om de stad te verkennen. Hong Kong bestaat uit twee gedeeltes, het dichtbevolkte gebied in ieder geval, Hong Kong Island is het drukste en dichtst bebouwde. Direct ten noorden daarvan, aan de overkant van een smal stukje water ligt het schiereiland Kowloon, dat (iets) minder verwesterd is.
Onze beide slaapplaatsen waren op Hong Kong Island en daar zijn we als eerst naar de zogenaamde Peak Tram gegaan. Een tramdienst die al 125 jaar mensen van en naar Victoria Peak brengt, het hoogste punt op het eiland. Bovenop heb je goed uitzicht op alle hoogbouw op HKI en op Kowloon aan de overkant. Het weer was erg goed (alleen een beetje warm) en we hebben ook een aardige tijd boven doorgebracht (inclusief lunch in een restaurant met wellicht het beste uitzicht van het gebied).
Nadat we de tram naar beneden genomen haddn, zijn we met de Star Ferry (een veerdienst tussen HKI en Kowloon die even iconisch is als de Peak Tram) naar Kowloon gevaren. Daar hebben we door de belangrijkste straten rondgelopen waar we ongeveer iedere 30 seconden werden aangesproken door een local die ons of een pak of een nep-Rolex wou aansmeren.
Inmiddels werd het al donker en omdat we het uitzicht vanaf Victoria Peak overdag erg goed konden waarderen, zijn we langs het hostel gegaan om het statief op te halen (de eerste keer dat dat ding de grote rugzak uitkwam) waarna we wederom de Peak Tram naar boven hebben genomen om zowel oog als camera-sensor de gelegenheid te geven van de lichtshow van Hong Kong by night te genieten. Helaas waren wij niet de enigen met dit idee; het was nog drukker dan 's ochtends. Ook bij de tram terug naar beneden was het erg druk, dus we besloten maar een tijdje te hangen in een van de sofa's van een lokale Starbucks-kloon bovenop de top.
De volgende dag begonnen we met een boottocht naar het eiland Lamma. Dit eilandje ligt direct ten zuiden van HKI, maar is toch nog erg vredig. Op een enkel karretje dat doet denken aan een quad met laadbak na was er geen gemotoriseerd verkeer, enkel fietsers en voetgangers. Hier hebben we een wandeltocht gemaakt over de berg (heuvel zou Nic zeggen) middenop het eiland naar een ander plaatsje waarvandaan we de boot terug hebben genomen (die overigens 5 minuten na onze aankomst vertrok, met de volgende boot pas 2 uur later).
Die middag hebben wij dankbaar gebruikgemaakt van het feit dat we een double-entry visum hadden voor China (Hong Kong telt voor alle praktische doeleinden als een compleet ander land dan China). We hebben de trein genomen naar Shenzen, wat tot 1980 nog een plaats van niets was, maar werd uitgeroepen tot Special Economic Zone door de Chinese regering. Wat dat precies inhoudt weet ik niet (ik gok op belastingvoordelen voor bedrijven), maar het effect was dat Shenzen met zijn 14 miljoen inwoners nu de rijkste stad van China is en het een shoppingparadijs voor de inwoners van Hong Kong is.
We hadden al heel wat winkeltjes met typische Chinese dingen gezien, maar een kenmerkend product ontbrak nog: Goedkope "Made in China" electronica. Dus we zijn op aanraden van de Lonely Planet meteen op pad gegaan naar iets dat wellicht het best te beschrijven valt als een gebouw met 4 verdiepingen, elk groter dan een hal in de Jaarbeurs met een vulling die er uit zag als de HCC dagen zoals die vroeger waren (alleen dan alles twee keer zo dicht op elkaar gepakt).
Talloze kraampjes met allerlei computer gerelateerde dingen. Op de onderste verdieping waren het vooral basisonderdelen waar je alleen iets aan had als je je eigen apparatuur maakt (denk aan geheugenchips en printplaten). Naarmate we hogerop gingen werden de handelswaren steeds directer bruikbaar: van koelers, kabels en ieder mogelijk onderdeel van een laptopbehuizing tot de bovenste verdieping met een 2 meter hoge stapel printers, monitoren en laptops. Omdat we natuurlijk niet met lege handen weg konden gaan, hebben we besloten ons assortiment aan mobiele electronica uit te breiden met een tablet.
En daarop typ ik nu dit bericht, in het vliegtuig van Hong Kong naar Moskou, waar ik hoop dat we weer op een plek terechtkomen waar ze gratis wireless hebben zodat ik dit bericht kan versturen.
Groetjes,
G&N
Published with Blogger-droid v1.6.8
Monday, April 11, 2011
Over hutspot en hostel-problematiek
Hoi allemaal,
het is alweer een tijdje geleden dat we iets gepost hebben, maar we hebben de afgelopen tijd niet echt veel goede mogelijkheden gehad om lange posts te maken. Inmiddels zijn we in Hong Kong waarvandaan we morgen weer terug vliegen. Maar eerst verder waar we gebleven zijn...
Sinds de vorige email zijn we naar Guilin gevlogen, een "klein" (700.000) plaatsje in een zuidelijke provincie. Guilin staat vooral bekend om zijn landschap, het zogenaamde karst gebergte. Dit zijn (niet erg hoge) steile en soms gekgevormde bergen die recht uit een vlak landschap steken. Best apart dus. In de taxi van het vliegveld naar het hostel kwamen we ook af en toe langs zo'n berg die vlak langs de weg stond.
De eerste dag in Guilin hebben we de binnenstad bezocht, daar 2 pagoda's (soort rare tempels, google voor plaatjes :-)) bekeken en een rondvaart gemaakt. Aan het eind van de dag hebben we rondgelopen door een groot park in de stad, waar we wat van de karst formaties beklommen hebben.
De volgende dag hadden we een tour naar een bergachtig gebied iets ten noorden van Guilin met op de hellingen heel veel rijstvelden. We zaten met een paar westelingen in een typisch Chinees tourgroepje, inclusief gids met vlaggetje en megafoon. Een soort culturele ervaring dus! Helaas was het die dag heel erg mistig en als je dan op een berg zit, zie je vrij weinig. Na de rijstvelden ging de tour langs iets wat ik niet veel beter kan beschrijven dan een dierentuin met Chinese minderheids-groepen. We maakten een tochtje op een bootje en op een aantal plekken langs de kant stonden 1 of meerdere mensen uit zo'n minderheids-groep in traditionele kleding iets traditioneels te doen. Cultuur-toerisme op z'n Chinees, heel apart. Ondanks het slechte weer was het toch een geslaagde dag dankzij dit soort grappige dingen.
De dag erna was het weer gelukkig beter en was het slechts bewolkt. Deze dag hadden we namelijk uitgekozen voor de cruise over de Li rivier naar het iets zuidelijker gelegen Yangshuo. We hebben alle uitzichten dus gelukkig goed kunnen zien! Helaas was onze voorkeursslaapplek buiten de stad vol voor de eerste nacht, dus hebben we maar een hotel genomen binnen Yangshuo (wat een erg leuk, maar ook erg druk en toeristisch plaatsje is) voor de eerste nacht. Nicole was inmiddels wat ziek geworden, ze was heel erg verkouden en had keelpijn.
De volgende dag zijn we van ons eerste hotel de stad uitgelopen naar een guesthouse in een klein gehucht zo'n 5km buiten de stad. Het was mistig en het miezerde, wat in combinatie met de grote rugzakken, een dergelijke tocht vrij lastig maken. Het guesthouse wordt gerund door een Nederlands echtpaar en buiten het restaurant stond als een van de specialiteiten "hutspot" aangegeven. Dat kan niet mis gaan dus! Toen we binnen zaten, kon Nicole haar vreugde niet onderdrukken toen ze een patatje pinda op het menu zag staan. Wat weer een grappige reactie opleverde van een paar andere Nederlanders aan een andere tafel. Die dag hebben we dus zowel de patat pinda als de hutspot gegeten! Beide waren erg lekker, maar de hutspot haalde het niet bij die van thuis. Dat komt waarschijnlijk deels doordat sommige dingen (spekjes!) niet goed te vinden zijn in China.
De dag erna hebben we 2 mountainbikes gehuurd en hebben we een fietstocht gemaakt langs de Yulong-rivier, een kleine zij-rivier van de Li rivier, door het karst-landschap dat in Yangshuo een stuk duidelijker aanwezig is dan in Guilin. We zijn meerdere keren verdwaald en hebben gefietst en gelopen over modderige paadjes langs akkers die niet meer dan 30cm breed waren. Want helaas was het ook deze dag mistig en miezerde het een beetje. Dat mocht de pret niet drukken, want de uitzichten waren nog steeds erg mooi. En het feit dat onze broeken tot aan de knieen onder de modder zaten na afloop was best grappig.
Op vrijdag zijn we van Yangshuo per bus naar Nanning gegaan. Verder een weinig spannende dag, we hadden deze gekozen om te reizen (ipv een dag langer in Yangshuo te blijven) omdat de weersvoorspelling het als de minste dag aanwees. En dat leek te kloppen, in Yangshuo regende het vollop in plaats van enkel miezeren. Op zaterdag zijn we wederom met een Chinese tour-groep naar de Detian waterval gegaan. Dit is een (redelijk) grote waterval direct op de grens met Vietnam. Het weer was een stuk beter (wel bewolkt, maar niet heel dicht of laaghangend), dus we hebben de waterval van alle kanten goed kunnen bekijken, inclusief van dichtbij op een bamboo-boot.
Nicole: Gideon's entousiasme springt er weer vanaf: De prachtige karstgebergte en de waterval ertussen waren echt prachtig!!! wacht maar op de foto's :)
Op zondag hebben we het vliegtuig genomen naar Guangzhou en hiervandaan de trein naar Hong Kong. Als je direct naar Hong Kong vliegt kost het 2x zoveel als een ticket naar Guangzhou en de trein was best comfortabel. In Hong Kong liepen we echter tegen een probleem aan, we hadden geen slaapplek en het is blijkbaar hoogseizoen hier. Bijkomend probleem is dat alles hier bestaat uit hoge flatgebouwen met een deur met pincode slot en alle betaalbare hostels niet op de begane grond zitten. Waar je in andere plaatsen gewoon van lobby naar lobby kunt lopen op zoek naar een kamer, was het hier al een gedoe om er uberhaubt achter te komen dat er een hostel was in het gebouw.
Uiteindelijk hebben we een plek kunnen vinden waar nog plek was voor alleen die nacht. Een miniscuul kamertje met ditto bedden en badkamer, allemaal van enigzins dubieuze kwaliteit. Maar we konden slapen. Toen maar even een hulplijn ingeschakeld en dankzij Team Zeeland een kamer kunnen vinden in het hostel dat we zelf als eerste keus hadden, maar dat vol zat op de nacht van aankomst (en we hadden niet verder gevraagd). Dus de volgende ochtend hebben we onze tassen daar gedumpt en zijn we Hong Kong gaan verkennen.
Om nog iets aan verhaal over te laten en de computer niet te lang voor mezelf te claimen, laat ik de rest voor de volgende keer :-)
Groetjes,
Gideon & Nicole
het is alweer een tijdje geleden dat we iets gepost hebben, maar we hebben de afgelopen tijd niet echt veel goede mogelijkheden gehad om lange posts te maken. Inmiddels zijn we in Hong Kong waarvandaan we morgen weer terug vliegen. Maar eerst verder waar we gebleven zijn...
Sinds de vorige email zijn we naar Guilin gevlogen, een "klein" (700.000) plaatsje in een zuidelijke provincie. Guilin staat vooral bekend om zijn landschap, het zogenaamde karst gebergte. Dit zijn (niet erg hoge) steile en soms gekgevormde bergen die recht uit een vlak landschap steken. Best apart dus. In de taxi van het vliegveld naar het hostel kwamen we ook af en toe langs zo'n berg die vlak langs de weg stond.
De eerste dag in Guilin hebben we de binnenstad bezocht, daar 2 pagoda's (soort rare tempels, google voor plaatjes :-)) bekeken en een rondvaart gemaakt. Aan het eind van de dag hebben we rondgelopen door een groot park in de stad, waar we wat van de karst formaties beklommen hebben.
De volgende dag hadden we een tour naar een bergachtig gebied iets ten noorden van Guilin met op de hellingen heel veel rijstvelden. We zaten met een paar westelingen in een typisch Chinees tourgroepje, inclusief gids met vlaggetje en megafoon. Een soort culturele ervaring dus! Helaas was het die dag heel erg mistig en als je dan op een berg zit, zie je vrij weinig. Na de rijstvelden ging de tour langs iets wat ik niet veel beter kan beschrijven dan een dierentuin met Chinese minderheids-groepen. We maakten een tochtje op een bootje en op een aantal plekken langs de kant stonden 1 of meerdere mensen uit zo'n minderheids-groep in traditionele kleding iets traditioneels te doen. Cultuur-toerisme op z'n Chinees, heel apart. Ondanks het slechte weer was het toch een geslaagde dag dankzij dit soort grappige dingen.
De dag erna was het weer gelukkig beter en was het slechts bewolkt. Deze dag hadden we namelijk uitgekozen voor de cruise over de Li rivier naar het iets zuidelijker gelegen Yangshuo. We hebben alle uitzichten dus gelukkig goed kunnen zien! Helaas was onze voorkeursslaapplek buiten de stad vol voor de eerste nacht, dus hebben we maar een hotel genomen binnen Yangshuo (wat een erg leuk, maar ook erg druk en toeristisch plaatsje is) voor de eerste nacht. Nicole was inmiddels wat ziek geworden, ze was heel erg verkouden en had keelpijn.
De volgende dag zijn we van ons eerste hotel de stad uitgelopen naar een guesthouse in een klein gehucht zo'n 5km buiten de stad. Het was mistig en het miezerde, wat in combinatie met de grote rugzakken, een dergelijke tocht vrij lastig maken. Het guesthouse wordt gerund door een Nederlands echtpaar en buiten het restaurant stond als een van de specialiteiten "hutspot" aangegeven. Dat kan niet mis gaan dus! Toen we binnen zaten, kon Nicole haar vreugde niet onderdrukken toen ze een patatje pinda op het menu zag staan. Wat weer een grappige reactie opleverde van een paar andere Nederlanders aan een andere tafel. Die dag hebben we dus zowel de patat pinda als de hutspot gegeten! Beide waren erg lekker, maar de hutspot haalde het niet bij die van thuis. Dat komt waarschijnlijk deels doordat sommige dingen (spekjes!) niet goed te vinden zijn in China.
De dag erna hebben we 2 mountainbikes gehuurd en hebben we een fietstocht gemaakt langs de Yulong-rivier, een kleine zij-rivier van de Li rivier, door het karst-landschap dat in Yangshuo een stuk duidelijker aanwezig is dan in Guilin. We zijn meerdere keren verdwaald en hebben gefietst en gelopen over modderige paadjes langs akkers die niet meer dan 30cm breed waren. Want helaas was het ook deze dag mistig en miezerde het een beetje. Dat mocht de pret niet drukken, want de uitzichten waren nog steeds erg mooi. En het feit dat onze broeken tot aan de knieen onder de modder zaten na afloop was best grappig.
Op vrijdag zijn we van Yangshuo per bus naar Nanning gegaan. Verder een weinig spannende dag, we hadden deze gekozen om te reizen (ipv een dag langer in Yangshuo te blijven) omdat de weersvoorspelling het als de minste dag aanwees. En dat leek te kloppen, in Yangshuo regende het vollop in plaats van enkel miezeren. Op zaterdag zijn we wederom met een Chinese tour-groep naar de Detian waterval gegaan. Dit is een (redelijk) grote waterval direct op de grens met Vietnam. Het weer was een stuk beter (wel bewolkt, maar niet heel dicht of laaghangend), dus we hebben de waterval van alle kanten goed kunnen bekijken, inclusief van dichtbij op een bamboo-boot.
Nicole: Gideon's entousiasme springt er weer vanaf: De prachtige karstgebergte en de waterval ertussen waren echt prachtig!!! wacht maar op de foto's :)
Op zondag hebben we het vliegtuig genomen naar Guangzhou en hiervandaan de trein naar Hong Kong. Als je direct naar Hong Kong vliegt kost het 2x zoveel als een ticket naar Guangzhou en de trein was best comfortabel. In Hong Kong liepen we echter tegen een probleem aan, we hadden geen slaapplek en het is blijkbaar hoogseizoen hier. Bijkomend probleem is dat alles hier bestaat uit hoge flatgebouwen met een deur met pincode slot en alle betaalbare hostels niet op de begane grond zitten. Waar je in andere plaatsen gewoon van lobby naar lobby kunt lopen op zoek naar een kamer, was het hier al een gedoe om er uberhaubt achter te komen dat er een hostel was in het gebouw.
Uiteindelijk hebben we een plek kunnen vinden waar nog plek was voor alleen die nacht. Een miniscuul kamertje met ditto bedden en badkamer, allemaal van enigzins dubieuze kwaliteit. Maar we konden slapen. Toen maar even een hulplijn ingeschakeld en dankzij Team Zeeland een kamer kunnen vinden in het hostel dat we zelf als eerste keus hadden, maar dat vol zat op de nacht van aankomst (en we hadden niet verder gevraagd). Dus de volgende ochtend hebben we onze tassen daar gedumpt en zijn we Hong Kong gaan verkennen.
Om nog iets aan verhaal over te laten en de computer niet te lang voor mezelf te claimen, laat ik de rest voor de volgende keer :-)
Groetjes,
Gideon & Nicole
Saturday, April 2, 2011
Over dumplings en verdwenen busstations
Ni hao!
We zijn, via diverse omwegen aangekomen op het vliegveld van Guiyang waar we over bijna 3 uur een
vlucht hebben naar Guilin. Maar eerst verder waar Nic de vorige keer gebleven is: Lijiang.
Lijiang heeft een oud centrum dat gebouwd is in de stijl van de lokale Naxi bevolking. Kleine
straatjes, redelijk wat groen en een heel aantal kleine beekjes die overal tussen- en onderdoor
krioelen maken het een erg aangename plek om rond te lopen. Helaas is het erg toeristisch, maar
omdat het geen hoogseizoen is, viel de drukte het grootste gedewlte van de dag wel mee. Naast door
het dorp te hebben gedwaald, hebben we de eerste dag de heuvel beklommen die de oude stad scheidt
van de nieuwe. Bovenop had je goed uitzicht op het doolhof dat het oude centrum is. De tweede dag
hebben we dorgebracht in een park aan de andere kant van het centrum.
Die avond zijn we van Lijiang via Kumning naar Guiyang gevlogen. Na daar overnacht te hebben,
gingen we op pad naar het daadwerkelijke doel in die regio: Kaili. In onze Lonely Planet reisgids
stond duidelijk aangegeven van welk van de 5 busstations de bus naar Kaili zou vertreken en de
taxi bracht ons probleemloos naar die locatie. Daar aangekomen was er echter alleen een grote
bouwput waar het busstation hoorde te staan.
Na wat vertwijfeld om ons heen gekeken te hebben, probeerden een paar Chinezen er achter te komen
wat het probleem was. We konden duidelijk maken waar we naartoe wilden en na uitgebreid intern
overleg, liep een vrouw met ons mee naar een bushalte iets verderop. Daar probeerde ze ons van
alles duidelijk te maken met een combinatie van praten, gebaren en wijzen naar tekst op de
bushalte. Uiteindelijk besloten we dat ze bedoelde dat we daar de bus moesten nemen naar de
eindhalte en dat de bus 2 yuan zou kosten.
Dus wij stappen in de bus en proberen zo goed mogelijk de weg te volgen met het kleine kaartje in
de Lonely Planet. We lijken in de richting van het hoofd busstation te gaan tot de bus opeens
afslaat en de binnenstad uit rijdt. En hij rijdt steeds verder weg van het gebied dat op ons
kaartje staat en steeds verdee weg van onze uiteindelijke bestemming: Kaili.
Zodra de bus bij de laatste halte kwam, werd alles duidelijk; we waren bij een heel groot, nieuw
busstation aan de rand van de stad in plaats van er binnenin. De bus die we zochten was toen snel
gevonden en we waren op weg.
Kaili is een klein gehucht naar Chinese standaarden (150000 inwoners). Hoewel het een heel aardig
plaatsje is om in rond te lopen vergeleken met al die miljoenensteden (op Lijiang na hadden we tot
dan toe nog niet overnacht in een stad met minder dan 5.000.000 inwoners), is er ongeveer nul aan
toeristen-infrastructuur: geen typische op buitenlanders gerichtte hostels en ook niet echt
normale restaurants. De enige reden om Kaili te bezoeken is als uitvalsbasis voor een bezoek aan
een van de vele dorpjes van de Miao (uitspraak: denk aan kat) bevolking. Gelukkig was er een klein
kantoortje van de lokale toeristen-held, die tours langs de dorpjes organiseert en ons en hotel
kon aanraden dat in een dusdanig krakkemikkig steegje zat dat we hetbzelf nooit gevonden zouden
hebben. Het hotel was overigens best goed voor deprijs., zo'n 11euro per nacht.
Die avond hebben we bij gebrek aan echte restaurants maar gegeten bij een van de vele
semi-dubieuze gat-in-de-muur eettentjes, waar we een bak noodles in een vrij pittige saus
voorgeschoteld kregen. Hoewel het prima smaakte, was het erg eenzijdig en was het met stokjes eten
van noodles voor ons dusdanig monnikenwerk dat we besloten hebben om noodles maar van het menu te
halen voorlopig.
De volgende dag zijn we langs drie Miao dorpjes gereden, door een cjauffeur die geen woord Engels
sprak, maar door de organisator goed was geinstriueerd, waardoor alles soepel verliep. Van de drie
dorpjes was er een met oude gebouwen, maar erg toeristisch; de tweede was erg verstedelijkt, maar
de nieuwe gebouwen hadden nog wel elementen van de oude bouwstijl; het derde dorpje was niet
toeristisch en bestond nog uit de oude houten gebouwen. Tel daar bij op dat de dorpjes en de
rijstvelden er omheen in een mooi bergachtig gebied lagen en het plaatje is compleet.
De vraag "wat eten we vanavond" was deze keer snel beantwoord. De dah ervoor hadden we bij een
vergelijkbaar eettentje als de noodle- plek wat dumplings gehaald en Nic was daar dusdanig fan van
dat er geen andere opties mogeljjk waren voor haar. Dus we hebben daar ieder 10 gestoomde
dumplings gehad en hebben als toetje nog maar wat gebakken dumplings meegenomen.
Vandaag zijn we van Kaili terug gegaan naar Guiyang waar we geprobeerd hebben een trein te vinden
naar Guilin. Helaas was er geen directe trein en was de trein die we met overstap zouden kunnen
nemen dusdanig vol dat er alleen nog sta-plaatsen waren. En voor een nachttrein die vele uren over
zijn tranect doet leek ons dat toch niet een geweldig plan. Een andere optie, de nachtbus, leek
ook niet erg geschikt: we hebben gezien hoe die stoelen daar inzitten en neergeklapt worden bij
het slapen en we waren niet zeker hoe Nederlander-proof die plekken waren.
En daarom zitten we nu op het vliegveld. Gelukkig is het gebied waar we nu heengaan beter
voorbereid op toeristen: meer faciliteiten en meer mensen die Engels praten.
Groetjes,
G&N
Subscribe to:
Posts (Atom)